خواب ـ شیرین

 

در نی نی چشمانِ خمارآلودم

                      سایه ی چشم کسی افتاده

جنس یک هاله ی همرنگِ سحر

                          هم صدا با خورشید... همنوا با دریا

باز من خواب کسی می بینم

                         بی هوا .. عریان .. بر موج بلند

که به چشمان دلم  دل بسته

                            تا به یک ایماء

                                        دیوانه کند

                                                 جان مرا...

باز در همهمه ی رویاها

                        عطر جان بخش تنش

                                  می دهد روح به این جان خراباتی ما

وه که مفتون چنین شبهایم...

که مرا خواب بگیرد در بر

ببرد تا خود ِعرش

ببرد تا بالا

وه که مفتون چنین شبهایم...

 

 

چه ناباورانه شکستم

 

پریشانی و بهت

نه از آشفتگی موهای سیاهت

که از سنگدلی روزگار

اشک و حسرت

نه از دوری

که از زود رفتن

که این دوری سهمِ تلخی از چرخ شکسته روزگاره

وای از این دل دلتنگه ما ...

این یعنی پوشیدن تمام سپیدی هایت

با تمام تیرگی ها  

که برای من رنگی جز سیاهی نداره

مهربان...

دیگه حتی خنده های من

غم رو از دلت دور نمی کنه

دیگه غمی نیست

ماییم و یک مشت خاطره

آزاد ِ آزاد پرواز کن.

 

 

یاد شیرینی خواستنی برزخ

شیرینی ناخواسته ی بهشت رو

تلخ تر از زهر می کنه ...

 

نیکو نوشت: می رقصم با ساز آفتابگردانهای وفادار ..